અંધારામાં અટવાયા હોઈએ,
દીવો બનીને રસ્તો બતાવી જાય.
ઉદાસી થી ઘેરાયેલા હોઈએ,
અચાનક આવીને મુખ પર હાસ્ય બની જાય.
મંઝિલથી ભટકેલા હોઈએ,
ખુદ પોતે જ માર્ગ બની જાય.
દુઃખોથી ભરેલું જો દિલ હોય,
જાણે એ પ્રેમની દવા બની જાય.
તકલીફો કોઈની પણ જોઈને,
મદદ કરવા હંમેશા તૈયાર થઈ જાય.
ઘણી વ્યક્તિ કંઈ આવી જ હોય,
જે જીવનમાં એક આશીર્વાદ બનીને આવી જાય.
તું કહે કે ના કહે મને બધી સમજ પડી જાય છે,
તું દૂર હોય તો પણ તારી આહ મને સંભળાય છે.
કોણ જાણે કેમ તારા મનમાં ચાલતી ગડમથલ મારા સુધી આવી જાય છે,
હજારો મિલ તું હસતો હોય તો એ હાસ્ય મારા મુખ પર આવી જાય છે.
તારી નાનકડી એક ઉદાસી મારા જીવનને હચમચાવી જાય છે,
તારા માટે હથિયાર વગર પણ દુનિયાથી લડી જવાય છે.
ઠોકર તને જો ત્યાં વાગે તો દર્દ મને અહીંયા થાય છે,
તારા વગરની દરેક પળો પણ તારી સાથે જ જીવાય છે.
દૂર બેઠા બેઠા પણ તારી લાગણીઓ મને સમજાય છે,
અરે તું જો ખુશ હોય તો દુનિયાની દરેક ખુશી જાણે મને મળી જાય છે.
કહી દીધી એક વાત એકદમ સાચી,
હસીએ તો સાચે બધું હસતું લાગે છે.
ઉદાસીના સો કારણ હોવા છતાં,
સ્મિત આપનાર એક એ પોતાનો લાગે છે.
આપવાથી હંમેશા મળે પાછી,
હાસ્યની કથની કંઈ એવી લાગે છે.
ભરેલી મહેફિલમાં કે ભીડમાં પણ,
હસતો માણસ સૌને વ્હાલો લાગે છે.
ખડખડાટ હોય કે પછી નાનકડું સ્મિત,
એકાંતમાં પણ ખૂબ મજાનું લાગે છે.
સાચે જ છે કંઈ જાદુ આ હાસ્યમાં,
માટે જ તો હસીએ ત્યારે દુનિયા પણ હસ્તી લાગે છે.
સાથે રહેવાની હંમેશા વાતો કરતા,
ખબર નહીં કેમ લાગણીઓ સમય સાથે બદલાય જાય છે…
અચાનક મળ્યા એક મહેફિલમાં,
ખબર નહીં કેમ પરાયા અચાનક પોતાના બની જાય છે…
બંધાયા જ્યાં એક અતૂટ ગાંઠમાં,
ખબર નહીં કેમ આંખના પલકારામાં સંબંધ વીખરાય જાય છે…
ક્યારેક થોડું ઓછું બોલવાથી,
ખબર નહીં કેમ ત્યાં સ્વભાવની કિંમત મુકાય જાય છે…
કેટલીય યાદોથી ભરેલી છે જિંદગી,
ખબર નહીં કેમ એની એક વાર્તા બની જાય છે…
મૂકવું હતું જ્યાં અલ્પવિરામ મારે,
ખબર નહીં કેમ એ આવીને પૂર્ણવિરામ મુકી જાય છે…
