સવારના હળવા પવનમાં,
મનને શાંતિનો અનુભવ થાય..
સુરજની ઉગતી કિરણો સાથે,
નાનકડું સ્મિત મુખ પર આવી જાય..
ચાની ચૂસ્કીમાં શાંતિનો સ્વાદ,
વિચારોને આપી દીધો થોડો આરામ..
પંખીઓની ચહકમા , સંગીતનો સંવાદ,
દરેક ક્ષણમાં ખુશીનો જાણે એક અહેસાસ..
વૃક્ષોની છાયામાં સમય થંભી જાય,
કોઈ ઉતાવળ વગર મન શાંત થઈ જાય..
સાંજના રંગોમાં આકાશ રંગાઈ જાય,
દિવસનો થાક અચાનક ઓગળી જાય..
આવો દિવસ વારંવાર જો આવી જાય,
જીવવાની મજા કંઇક અલગ થઈ જાય..
દીકરીની દીકરી ઘરે આવી, સુખથી ભરેલો સાગર લાવી.
નાનકડા સ્પર્શમાં પ્રેમ એવો, દિલમાં નવી હલચલ આવી.
નાની નાની આંખોમાં સ્વપ્નો, ચમકે ચાંદની રાત આવી.
જોઉં જ્યારે જ્યારે એને, જૂની કેટલીય યાદો લાવી.
નાના-નાનીના હૃદયમાં આજે, લાગણીઓનો ઉમંગ વરસાદ લાવી.
એક નાનકડા સ્પર્શથી, મજાની એક મોજ આવી.
હાથમાં ઝુલાવું ત્યારે લાગે, પ્રીતનું બાળપણ પાછી લાવી.
એના સ્મિતમાં જણે, જીવનની દરેક ખુશી મારે ખોળે આવી.
શબ્દો ઓછા પડે છે આજે, લાગણીઓની જાણે લહેરો આવી.
દીકરીની દીકરી આવ્યા જ, મારા દિલમાં નવો ધબકાર લાવી.
અનમોલ ખુશી એવી થઈ કે, જીવવા માટે વધુ ઉમંગ લાવી.
ભગવાનનો આ આશીર્વાદ,પરિવારમાં લક્ષ્મી રૂપે આવી.
આજે શબ્દો મળતા જ નથી,
કવિતા લખવા દિલ બેઠું છે,
પણ કાગળ ખાલી જ રહી જાય છે..
દિવસો પસાર થાય છે શાંતિમાં,
જાણે બધું ધીમી ધીમીગતિ પર ચાલે છે,
ને મન વ્યાકુળ થતું જાય છે..
દિલમાં ઘણું કહેવા માટે છે,
પણ શબ્દો રસ્તો જ શોધતા નથી,
આ મૂંઝવણ કેમ આમ વધતી જાય છે..
હાસ્ય છે કે દુઃખ છે,
કે બસ શાંતિ જ છે,
સમજાતું નથી આ શું લાગણી આવતી જાય છે..
કદાચ આ પણ એક પળ છે જીવનની,
જ્યાં કેટલીય લાગણીઓ છે,
પણ કવિતા લખવા માટે શબ્દો મન શોધતુ જાય છે.
સમય થોડો અઘરો છે,
તોફાને દુનિયા ચડી છે..
મનના ખૂણે ભય ભર્યો છે,
ને વિચારો અંધારામાં ફરે છે..
કોઈ ઘર છોડીને ભાગે છે,
કોઈના આંખમાં આંસુ લાવે છે..
સમાચારના દરેક શબ્દથી,
લોકોના દિલનો ધબકાર વધે છે..
પણ વિચારીએ થોડું શાંત થઈને,
શા માટે આટલું ડરવું છે?
મૃત્યુ તો એક દિવસ આવવાનું જ,
એનાથી શાના માટે ગભરાવવું છે?
કાલે શું થશે? કોને ખબર છે?
ચિંતા શા માટે એની કરવી છે?
કરી લો બસ નક્કી,
જિંદગી જેટલી બાકી છે,
દિલ ખોલીને ખુશીથી જીવવી છે.
સવારની પહેલી કિરણ મને ખૂબ વહાલી લાગે,
પણ રાતના અંધકારથી ડરી જાઉં છું..
સૂર્યના કિરણોનો તેજ મને ખૂબ ગમે,
પણ તાપની ગરમીથી ડરી જાઉં છું..
ફૂલોની કોમળતા મને ખૂબ વહાલી લાગે,
પણ કાંટાથી ડરી જાઉં છું..
ખુલ્લા દિલથી હસવું મને ખૂબ ગમે,
છતાં ક્યારેક રૂદનથી ડરી જાઉં છું..
સુખી રહેવું સૌને ગમે,
પણ થોડા દુઃખથી કેમ ડરી જાઉં છું..
તારી સાથે વિતાવેલી પળો મને ખૂબ ગમે,
પણ તારાથી દૂર થવાના ડરથી હલી જાઉં છું..
દોસ્ત, તને મારી યાદ તો આવશે ને?
એ પ્રશ્ન વિચારતા પણ રડી જાઉં છું
P.S. I wrote this poem 15 years ago for a friend who was moving from Antwerp to Dubai.
જન્મદિવસ હોય કે લગ્નદિવસ,
તહેવાર દરેક ખાસ છે.
પણ જીવન કહે છે હંમેશા,
દરેક દિવસ લાજવાબ છે.
ક્યારેક હસવું, ક્યારેક રડવું,
એમાં જ જીવનની શાન છે.
આજનો દિવસ ખુશીમાં જીવો,
કાલે શું હશે, કોને ખબર છે?
મીઠી યાદો બનાવતા જાઓ,
નાના પળોમાં સુખ શોધી લો,
દરેક સવાર નવી ભેટ છે,
દરેક રાત શાંતિની ઓળખ છે.
ખાસ દિવસોની રાહ કેમ જોવી?
આજને બનાવો તહેવાર,
દરેક દિવસને મનથી માણો,
કારણ કે દરેક દિવસ ખાસ છે.
એકબીજાની સાથે ચાલ્યા, હાથમાં હાથ રાખી,
દરેક સુખ-દુઃખમાં તું રહ્યો મારો સાથી.
મારો મિત્ર, મારો માર્ગદર્શક, મારો વિશ્વાસ,
તું છે મારી તાકાત, તું છે તો મારી જાનમાં છે જાન.
હસાવી મને જ્યારે આંખોમાં આંસુ આવ્યા,
મારા સપનાઓને તે તારા માની અપનાવ્યા.
આ જીવન તો તારી સાથે જ પૂર્ણ લાગ્યું,
જ્યાં જ્યાં જીત મળી મને તારુ જ ભાગ્ય જાગ્યું.
ઈશ્વરને એક જ પ્રાર્થના કરું વારંવાર,
જો બીજું જીવન મળે, તો તું જ હોય મારો જીવનસાથી દરેક વાર.
મિત્રતા છે સફર એક લાંબી,
રંગીન રસ્તા ક્યારેક થોડી ઝાંખી..
કેટલાક હંમેશા આપે સાથ,
કેટલાક વળાંકે છૂટી જાય..
ઉતાર ચઢાવ આવે ઘણીવાર,
સાચા મિત્રોની ઓળખાણ એમાં જ થઈ જાય..
કેટલાક શબ્દોમાં દુઃખ આપી જાય,
કેટલાકના મૌનમાં બધું સમજાય જાય..
સમય સાથે ચહેરા બદલાય,
પણ સાચા મિત્રો દિલમાં વસી જાય..
આખરે જે રહ્યાં, એ જ ખાસ,
જીવનભર નો સંબંધ અતૂટ વિશ્વાસ બની જાય..
આભાર એ દરેક મિત્રને હું દિલથી કહું,
સફરમાં મળીને જે જીવનના સહિયારા બની જાય..
સવારે સૂરજ ઉગે ને,
શ્વાસોશ્વાસ ચાલતા હોય,
એ માટે ‘આભાર’ કહીએ,
તો જીવન ખુશાલ બની જાય …
જે મળ્યું છે યાદ કરીએ,
ફરિયાદ ભૂલી જઈએ,
કૃતજ્ઞ દિલથી જીવીએ,
તો દુઃખ પણ હળવું લાગી જાય …
આભાર જો દરેકનું માની લઈએ,
તો મન શાંતિથી ભરાઈ જાય …
સંતોષની મીઠી સુગંધ,
જીવનમાં છવાઈ જાય …
‘આભાર’ શીખવે,
જે છે પૂરું છે …
એ ભાવથી જીવીએ,
તો જીવન વધુ સુંદર બની જાય …
સાચું કહું દોસ્ત,
માનવું હોય તો માની લે,
બસ આભાર કહીએ તો,
કેટલાય સંબંધ ગાઢ બની જાય …
દીકરી ઘરે પાછી આવી, કેટલીએ ખુશીઓ લાવી,
મારા આંગણામાં ફરી આજે જૂની યાદો આવી.
થોડા મહિના માટે જ ભલે, પણ સપના જેવું લાગે,
મા – દીકરીની દિનચર્યા પહેલાની જેમ ફરી આવી.
સવારથી સાંજ સુધી વિચાર એક જ મનમાં,
એને શું ગમે, શું ખાવું, અહીં એ હવે આરામ કરવા આવી.
રસોઈમાં એની પસંદ, વાનગીમાં પ્રેમ ભર્યો,
દરેક પળમાં એ જ મુખ્ય, દરેક પળ એના માટે આવી.
કેમ પૂરી થશે હવે વાતો અમારી,
મારા દરેક સપનાને મારી સાથે જીવવા આવી.
બાળક લઈને આવશે ખુશી, આશીર્વાદનો ભંડાર,
અમ સૌને એક અનમોલ ઉપહાર આપવા આવી.
મા તરીકે હું આજે દુનિયા ઉપર છું, દીકરી મારી પાસે ,
ફરી એ જ જૂના દિવસો જાણે એ લઈને આવી.
