Nikki Ni Kavita

થકાવત નથી, એક જોશ છે,
મારા કામમાં મને એક મજા છે..

ગમે છે મને જે કરી રહી છું,
સફળતાના શિખરો ધીરે ધીરે ચડી રહી છું..

ગઈકાલ કરતા આજે કંઈક નવું જાણ્યું છે,
મેં મારા પરિશ્રમને જ મારું ઘરેણું માન્યું છે..

હજી તો ઘણું બધું શીખવાનું બાકી છે,
 જ્ઞાન સાગરમાં ડૂબકી લગાવવાની બાકી છે..

રોજ સવારે એક નવી ઉમંગ લાવું છું,
 કામને જ હું મારો ધ્યેય બનાવું છું..

નથી થાકવું મારે, બસ આગળ વધવું છે,
નવું નવું શીખીને જગત જીતવું છે.

ભગવાનની જો જોવી હોય મૂરત,
તો યાદ આવે તારી પ્યારી સૂરત.
આખી દુનિયા ભલે સામે થઈ જાય,
પણ માના આશીર્વાદ કદી ખાલી ના જાય.

મારા દુઃખમાં જે પોતે રડી લે છે,
મારા સુખમાં જે આખું જગ જીતી લે છે.
તારા હાથમાં જે જાદુ છે,
એમાં છુપાયેલા તારો અનંત આશીર્વાદ છે.

થાકીને જ્યારે હું ઘરે આવું છું,
તારા ખોળામાં જ સ્વર્ગ પામું છું.
શબ્દો ઓછા પડે તારા વખાણ માટે,
તે આખી જિંદગી તારી  અમારા પર વારી છે.

માંગુ બસ એટલું જ પ્રભુ પાસે,
તને હંમેશા સ્વસ્થ અને ખુશ રાખે.
દિલથી કહું છું, મારી મા,
તારા વગર સૂની છે મારી આ દુનિયા.

સાથે રહેવું ગમે છે મને,
શું કોઈ શંકા છે તને?
પણ ક્યારેક એકાંત જોઈએ,
હૃદયને ટકોરા કરવાને મને.

નથી હું કંઈ કંટાળી તારાથી,
ના તો દૂરી ગમે છે મને.
બસ, તારા વિનાની પળોમાં,
સમજવી છે તારી કિંમત મને.

થોડી જગ્યા આપી જયારે,
લાગી તારી ખોટ હર પળે મને.
તારી કિંમત શું છે મારી અંદર,
એ વાત ત્યારે સમજાય છે મને.

આ તો એક નાનો પ્રયત્ન છે,
સંબંધને વધુ મજબૂત રાખવા છે મને.
થોડું દૂર રહીને કયારેક તારાથી ,
યાદોમાં રહેવાની મજા આવે છે મને.

કેટલીક રાતો એવી આવે,
ઊંઘ આંખોથી દૂર જ રહે,
ઘડિયાળ ધીમે ચાલે જાણે,
સમય પણ અટકી ગયો લાગે.

પલટાં ખાઈને થાકી જઈએ,
વિચારો મનમાં ઘૂમતા રહે.
“ક્યારે પૂરી થશે આ રાત?”
મન પોતે જ પૂછતું રહે.

ઊંઘ આવે તો થોડી આવેઃ
પણ ફરીથી ઊડી જતી રહે,
આંખ બંધ કરી રાહ જોવી,
સવાર ક્યારે થવાની રહે.

પછી સવાર આવે થાકેલી,
મન ખુશીથી દૂર જ રહે,
નાની વાતે ગુસ્સો આવે,
હૃદય પણ ખિન્ન ખિન્ન રહે.

એવી રાતો સમજાવી જાય,
ઊંઘ વિના અકળામણ રહે.
થોડી ઊંઘ પણ જરૂરી લાગે,
એના થી જ મનને આરામ રહે.

હમણાં કશું લખાતું નથી,
ને ખુદને મળી શકાતું નથી..

મન ખુશ હોવા છતાં,
અકળામણ કેમ છે સમજાતું નથી..

હરપળ સાથે હોવા છતાં,
દૂર તારાથી રહેવાતું નથી..

કાલે જશે એ વાત,
મારાથી મને મનાવાતું નથી..

રહી જા મારી પાસે તું,
સમજુ છું માટે જ કહેવાતું નથી..

સવારના હળવા પવનમાં,
મનને શાંતિનો અનુભવ થાય..

સુરજની ઉગતી કિરણો સાથે,
નાનકડું સ્મિત મુખ પર આવી જાય..

ચાની ચૂસ્કીમાં શાંતિનો સ્વાદ,
વિચારોને આપી દીધો થોડો આરામ..

પંખીઓની ચહકમા , સંગીતનો સંવાદ,
દરેક ક્ષણમાં ખુશીનો જાણે એક અહેસાસ..

વૃક્ષોની છાયામાં સમય થંભી જાય,
કોઈ ઉતાવળ વગર મન શાંત થઈ જાય..

સાંજના રંગોમાં આકાશ રંગાઈ જાય,
દિવસનો થાક અચાનક ઓગળી જાય..

આવો દિવસ વારંવાર જો આવી જાય,
જીવવાની મજા કંઇક અલગ થઈ જાય..

દીકરીની દીકરી ઘરે આવી, સુખથી ભરેલો સાગર લાવી.
નાનકડા સ્પર્શમાં પ્રેમ એવો, દિલમાં નવી હલચલ આવી.

નાની નાની આંખોમાં સ્વપ્નો, ચમકે ચાંદની રાત આવી.
જોઉં જ્યારે જ્યારે એને, જૂની કેટલીય યાદો લાવી.

નાના-નાનીના હૃદયમાં આજે, લાગણીઓનો ઉમંગ વરસાદ લાવી.
એક નાનકડા સ્પર્શથી, મજાની એક મોજ આવી.

હાથમાં ઝુલાવું ત્યારે લાગે, પ્રીતનું બાળપણ પાછી લાવી.
એના સ્મિતમાં જણે, જીવનની દરેક ખુશી મારે ખોળે આવી.

શબ્દો ઓછા પડે છે આજે, લાગણીઓની જાણે લહેરો આવી.
દીકરીની દીકરી આવ્યા જ, મારા દિલમાં નવો ધબકાર લાવી.

અનમોલ ખુશી એવી થઈ કે, જીવવા માટે વધુ ઉમંગ લાવી.
ભગવાનનો આ આશીર્વાદ,પરિવારમાં લક્ષ્મી રૂપે આવી.

આજે શબ્દો મળતા જ નથી,
કવિતા લખવા દિલ બેઠું છે,
પણ કાગળ ખાલી જ રહી જાય છે..

દિવસો પસાર થાય છે શાંતિમાં,
જાણે બધું ધીમી ધીમીગતિ પર ચાલે છે,
ને મન વ્યાકુળ થતું જાય છે..

દિલમાં ઘણું કહેવા માટે છે,
પણ શબ્દો રસ્તો જ શોધતા નથી,
આ મૂંઝવણ કેમ આમ વધતી જાય છે..

હાસ્ય છે કે દુઃખ છે,
કે બસ શાંતિ જ છે,
સમજાતું નથી આ શું લાગણી આવતી જાય છે..

કદાચ આ પણ એક પળ છે જીવનની,
જ્યાં કેટલીય લાગણીઓ છે,
પણ કવિતા લખવા માટે શબ્દો મન શોધતુ જાય છે.

સમય થોડો અઘરો છે,
તોફાને દુનિયા ચડી છે..

મનના ખૂણે ભય ભર્યો છે,
ને વિચારો અંધારામાં ફરે છે..

કોઈ ઘર છોડીને ભાગે છે,
કોઈના આંખમાં આંસુ લાવે છે..

સમાચારના દરેક શબ્દથી,
લોકોના દિલનો ધબકાર વધે છે..

પણ વિચારીએ થોડું શાંત થઈને,
શા માટે આટલું ડરવું છે?

મૃત્યુ તો એક દિવસ આવવાનું જ,
એનાથી શાના માટે ગભરાવવું છે?

કાલે શું થશે? કોને ખબર છે?
ચિંતા શા માટે એની કરવી છે?

કરી લો બસ નક્કી,
જિંદગી જેટલી બાકી છે,
દિલ ખોલીને ખુશીથી જીવવી છે.