સવારની પહેલી કિરણ મને ખૂબ વહાલી લાગે,
પણ રાતના અંધકારથી ડરી જાઉં છું..
સૂર્યના કિરણોનો તેજ મને ખૂબ ગમે,
પણ તાપની ગરમીથી ડરી જાઉં છું..
ફૂલોની કોમળતા મને ખૂબ વહાલી લાગે,
પણ કાંટાથી ડરી જાઉં છું..
ખુલ્લા દિલથી હસવું મને ખૂબ ગમે,
છતાં ક્યારેક રૂદનથી ડરી જાઉં છું..
સુખી રહેવું સૌને ગમે,
પણ થોડા દુઃખથી કેમ ડરી જાઉં છું..
તારી સાથે વિતાવેલી પળો મને ખૂબ ગમે,
પણ તારાથી દૂર થવાના ડરથી હલી જાઉં છું..
દોસ્ત, તને મારી યાદ તો આવશે ને?
એ પ્રશ્ન વિચારતા પણ રડી જાઉં છું
P.S. I wrote this poem 15 years ago for a friend who was moving from Antwerp to Dubai.